((سوم شعبان)) واژه ای زنده ،یاد آور خاطره ایی ارزنده ، پیام آور حادثه ایی زیبنده ،پرتوی از نوری درخشنده ،و فروغی از یک مشعل تابنده ، بر فراز قرون و اعصار ، از گذشته تا آینده.

یکهزارو چهارصد وده سال پیش در چنین روزی سفینه پر جلال خورشید همانند عروسی زیبا و اندوهگین حرکت کرده ، فروغش چون قطره زرین بر صورت سخت کوه های مدینه لغزید و پائین آمد.

در دیوار شهر تاریخی مدینه را غرق نور ساخت.هنگامی که بر فراز صحن و سرای علی و فاطمه(سلام علیهما) قرار گرفت ، احساس شرم کرد ، زیرا دومین گل از گلستان فاطمه شکفته بود ، انوار درخشان قنداقه حسین (علیه سلام) فروغ چهان تاب خورشید را بی فروغ می نمود...

از کتاب " اشک روان بر امیر کاروان"